Op langere termijn

Stil verdriet

hoeft niet...

Rouwen bij kinderen krijgt een plaats op school.

 

Website ter ondersteuning van leerkrachten en begeleiders die geconfronteerd worden met rouwen bij kinderen.

 

 

Enerzijds is rouw dus een levenslang proces. Er komt niet echt een einde aan het verdriet. Er zijn gedurende het leven verschillende momenten waarop het verdriet weer naar de voorgrond kan treden. Denk maar aan jaarlijkse wederkerende gebeurtenissen zoals moederdag, vaderdag, verjaardagen, enz. Het is dan ook geen goed idee om kinderen te troosten met de boodschap dat ze er wel snel overheen zullen raken, of dat het verdriet ooit helemaal over zal zijn. Wanneer dat achteraf niet blijkt te kloppen, durven ze vaak niets zeggen, maar blijven eenzaam worstelen met het verdriet én het gevoel dat er iets mis is met hen. Het is als leerkracht daarom erg belangrijk om ook aandacht te besteden aan rouwen op langere termijn. We dienen ook na jaren alert te blijven en te letten op rouwsignalen.

 

Anderzijds blijkt er naast dat levenslange aspect wel een moment te komen waarop de rouw milder en minder overheersend wordt. Het verdriet kan lang duren, maar het zál ooit zachter worden. Het leven zal weer draaglijk en hoopvol worden, en de rouwende zal weer momenten van geluk en genieten kennen. Hoewel hij nooit meer 'de oude' zal worden, zal hij wel een nieuw evenwicht vinden. Een evenwicht waarin de band met de overledene niet vergeten is, maar wel een nieuwe vorm heeft gekregen. Het is belangrijk dit vooruitzicht aan rouwende kinderen mee te geven. Wanneer het anders zal zijn, dit is niet te voorspellen.

 

Mensen die een naaste hebben verloren, komt het al te bekend voor... een grote opkomst bij de begrafenis, een stapel lieve kaartjes en woorden. Vervolgens gaat iedereen over tot de orde van de dag en is het afgelopen met de belangstelling. De rouwende heeft echter nog een lange weg te gaan…

 

Komt er ooit een ‘einde’? De rouwmythe dat rouw een eindpunt kent, een moment waarop de rouwende ‘er over heen is’, werd ondertussen ontkracht.

  • Laat de bank van de overleden leerling in de klas staan, je kan ook de volgende schooljaren het bankje mee verhuizen naar de volgende klas. De troost/herinneringsplek in de school blijven onderhouden.

 

  • Heb speciale aandacht voor de verjaardag en sterfdag van de leerling (opnemen in de herdenkingskalender).

 

  • Denk aan moederdag en vaderdag. Knutsel iets voor op het graf.

 

  • Stuur met de verjaardag van de leerling een kaartje naar de ouders.

 

  • Jaarlijks een herdenkingsplechtigheid organiseren, waarop ook de ouders uitgenodigd worden. Deze plechtigheid wordt gemaakt en verzorgd door de klas. Dit doen we tot die klas de lagere school beëindigd heeft.

 

  • Maak regelmatig tijd voor een gesprek met de klas over het overleden kind. Er zijn leerlingen die hun rouw uitstellen en pas maanden later verdriet tonen of het moeilijk hebben.

 

  • Let extra op leerlingen die eerder al met verlies te maken hebben gekregen.

 

  • Vergeet de broertjes en zusjes van het overleden kind niet.

 

  • Vergeet de betrokken leerkracht niet. Pols regelmatig naar zijn/haar draagkracht.

 

  • Maak een herdenkingswand in de klas of school, waar de leerlingen een foto of tekening kunnen ophangen en zo de overleden dierbaren kunnen herdenken.

 

  • Zorg dat de leerling een troostdoosje heeft in zijn bank, waar hij een foto of andere herinneringen dicht bij zich kan bewaren.

 

  • Vermeld alles duidelijk in het leerling-volg-systeem zodat de leerkrachten van de daarop volgende schooljaren ook goed op de hoogte zijn.

 

ENKELE TIPS .…